ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ…

Επέστρεψα απο την Κωνσταντινούπολη το απόγευμα της Τετάρτης,
με γλυκόπικρα συναισθήματα, ανάγλυφες εικόνες και σκέψεις .
Το ταξίδι αυτό, ήταν διαφορετικό απο όσα έχω κάνει μέχρι τώρα .
Ηταν ένα ταξίδι, προσκύνημα στην Πόλη
που έζησαν ο παππούς μου και η γιαγιά μου ,
στην Πόλη που γεννήθηκε ο πατέρας μου .
Βρήκα το σπίτι του, ερειπωμένο, ετοιμόρροπο στην μπροστινή του πλευρά,
εκείνη που έβλεπε το Βόσπορο .
Στη σιδερένια πόρτα του, ακόμη υπήρχε το βαθούλωμα,
απο το τσεκούρι των Τούρκων,
το Σεπτέμβριο εκείνο του ’55.
Μια Τουρκάλα γειτόνισσα, μιλώντας σε άπταιστα Ελληνικά ,
μου είπε, οτι το σπίτι μέσα ήταν αναστατωμένο,
όπως το άφησαν οι ιδιοκτήτες του και οτι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό .
Περπάτησα τον ίδιο δρόμο, που περπατούσε ο πατέρας μου παιδάκι,
για να πάει στο σχολείο του ,το Ζωγράφειο ,
που ευτυχώς υπάρχει ακόμη σε καλή κατάσταση .
Περιδιάβηκα στη γειτονιά του, στο Πέρα .
Πήγα στο ζαχαροπλαστείο που δούλευε
ο παππούς μου ,στο περίφημο Baylan.
Ανέβηκα την ίδια ανηφόρα που ανέβαινε και εκείνος,
καθώς πήγαινε απο το Καράκιο’ι’ στο Τσιχαγκίρ,
αφήνοντας στο δεξί του χέρι,
τον ιστορικό  Πύργο του Γαλατα.

Προσπάθησα να βρω την εκκλησία, που ήταν παπαδοπαιδι ο πατέρας μου,
δυστυχώς όμως δε τα κατάφερα .
Πήγα στα Πριγκηπόνησα , τη Χάλκη και την Πρίγκηπο, που παραθέριζαν
τα καλοκαίρια . Ολα γύρω μου ήταν τόσο ξένα,
μα και τόσο οικεία και γνώριμα ταυτόχρονα !
Επισκέφτηκα μια πόλη που οι νοικοκυραίοι έλειπαν ,
μα τα κτίρια που εχουν απομείνει, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες,
του Λαμπρού πολιτισμού τους, κτίρια που αν είχαν φωνή,
θα σου μιλούσαν για τη θηριωδία που διαπράχθηκε ,
κτίρια-κουφάρια, ενός βεβηλωμένου πολιτισμού !
Φεύγοντας, άναψα ένα κεράκι στον Άη Γιώργη ,
στο Πατριαρχείο ,στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού μου,
νοιώθοντας την ψυχή τους να αγαλιάζει.
Πρίν το ταξίδι αυτό , όταν με ρωτούσαν απο που είμαι ,
έλεγα οτι ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη .
Απο το δημοτικό ,ένιωθα άβολα όταν μου έκαναν αυτή την ερώτηση
γιατί αμέσως μετά την απάντηση οι συμμαθητές μου,
με ρωτούσαν : δηλαδή είσαι απο την Τουρκία;
Τώρα πια, μετά από αυτό το ταξίδι-προσκύνημα στην Πόλη,
λέω με καμάρι,οτι είμαι απο την Κωνσταντινούπολη. 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.