Ο ΝΑΟΣ ΜΑΣ…

Εκεί… 
Στα Νέα Φιλαδέλφεια…
Στη Γή των ξεριζωμένων  προγόνων μας…
Μέσα σε μια νύχτα ,
σκάρωσαν  με τα χέρια τους και ότι μέσο είχαν ,
το Ναό που στέγασε τις ψυχές τους και μεγάλωσε ,
τόσες και τόσες γενιές …
Που φιλοξένησε ιερά τέρατα ,
όπως οι ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗΣ, ΜΑΡΟΠΟΥΛΟΣ,
ΝΕΣΤΟΡΙΔΗΣ, ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ 
και όλους όσους τίμησαν την ένδοξη φανέλα ,
με το Ιερό Τρίγραμμα ΑΕΚ…

Παιδάκι στην αρχή, κρατώντας σφιχτά το χέρι του πατέρα μου .
Σεργιανίζοντας τα σοκάκια της Νέας Φιλαδέλφειας ,
ξεπρόβαλε μπροστά η Σκεπαστή …
Αριστερά, η εκκλησία και τα εκδοτήρια.
Εκεί που χανόταν ο πατέρας μου, για να πάρει τα μαγικά χαρτάκια.
Πάγκοι γεμάτοι κασκόλ, σημαίες, φωτογραφίες …
Τα παιδιά της Ορίτζιναλ ,
μοιράζουν το εφημεριδάκι, χέρι με χέρι.

Καθώς προχωράγαμε, το βήμα γινότανε ταχύτερο ,
από προσμονή και ανυπομονησία …
Ο  χτύπος της καρδιάς ,
γινόταν ένα, με το τύμπανο της Σκεπαστής
και τά συνθήματά …
Μυρωδιές από τα γύρω μαγαζιά ,
σε ταξίδευαν στης Πόλης τα μέρη …
Μαξιλαράκι αφρολέξ για το τσιμέντο και τα τελευταία σκαλάκια ,
αποκάλυπταν το καταπράσινο γρασίδι, που μύριζε υπέροχα  …

Κλασικές φιγούρες ,
ο  περιλάλητος Κώστας ο Αεκτζής, ο ήρωας του Μπερναμπέου ,
με τον καλύτερο πασατέμπο .
Η ινδιάνα της 9-11 (γλου-γλου),
κολλημένη στα κάγκελα, να ανεμίζει το κασκόλ της. 
Ο Μπάμπης και ο Μήτσος , στη διεύθυνση της «ορχήστρας»,
να δίνουν το σύνθημα και η Σκεπαστή να παίρνει φωτιά. 
Κι εγώ, να πιάνω τον εαυτό μου, να χαζεύει τη Σκεπαστή
και όχι τον αγώνα  .

Ξεκίνησα αν θυμάμαι καλά, από τη θύρα 17.
Αργότερα στην 5-6-7.
Στην 21.
Στην 3.
Η αίσθηση  ήταν παντού η ίδια .
Όπου και αν καθόμαστε,
σαν το σπίτι μας …
Μεγαλώνοντας, ήρθε και η γνωριμία μου
με τη θρυλική 9-11.
Με παρέα  από το σχολείο, που καθόμασταν πάντα ψηλά
για να βλέπουμε καλύτερα .
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς …
Η χρυσή τριετία των τίτλων .
Η φιέστα, στον τελευταίο τίτλο της Νέας Φιλαδέλφειας .
Το πανό στη θύρα 3 έγραφε …
«92-93-94…ΤΡΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΕΡΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ»
Μεγάλες προσδοκίες …
Εξάλλου, η ιστορία της ΑΕΚ, έχει γραφτεί σε μεγαλύτερο βαθμό, από περιόδους κρισεων,
παρά επιτυχιών .

Το μυαλό ταξιδεύει , 
σε αξέχαστες, μεθυστικές, ευρωπαϊκές βραδιές ,
με τη Νέα Φιλαδέλφεια στα γιορτινά της, 
μέσα και έξω από το γήπεδο .
Αληθινή ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ, που σχεδόν πάντα ξεκινούσε 
με πιτόγυρο  και μπύρα από το IDEAL.
Σπάρτακ Μόσχας με Ντανιέλο …
Αιντχόφεν με την απίστευτη κεφαλιά ψαράκι του Δημητριάδη …
Ρέιντζερς, αρχές Αυγούστου, με Σαραβάκο, πριν από διακοπές …
Μίλαν  και Άγιαξ, στο πρώτο Champions League …
Παρί σεν Ζερμέν , με τον κόσμο να κρατάει χιλιάδες πλαστικές μπανάνες …
Μονακό με γκολ Ντέμη …
Μπάρτσα με Ρίμπο και ατμόσφαιρα Μαρακανά …
Λεβερκούζεν με Νάβας …Το επικό 3-3 με τη Ρεάλ… 

Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν…
Συναισθήματα έντονα, γεμάτα κίτρινο και μαύρο χρώμα .
Γεύσεις γλυκόπικρες ,
όπως το κύριο συστατικό της ΑΕΚ .
Επιστροφή Μπάγιεβιτς, με κόκκινη φόρμα .
Σε δύο δόσεις .
Για να μείνει αξέχαστη …
Ο  κόσμος αντιδρά σαν πληγωμένο θηρίο .
Το μίσος , δεν απέχει πολύ από την αγάπη .
Και όπως λένε οι Πυξ Λαξ, για τις παλιές αγάπες, μη μιλάς …

Ο  Ντέμης στα κάγκελα της Σκεπαστής ,
να γλεντοκοπάει τον οσφπ ,
δημιουργώντας μια ιδιαίτερη παράδοση …
Το  τελευταίο παιχνίδι του Στέλιου Μανωλα ,
κάτω από καταρρακτώδη βροχή ,
χαιρετώντας τον κόσμο, κάνοντας το γύρο του γηπέδου. 
Το αντίο του μεγάλου αλλά πάντα σεμνού, Τονι Σαβέφσκι.
Το τελευταίο, μελαγχολικό ματς, πριν το γκρέμισμα .
Σαν να προαισθανόμασταν, τη δεύτερη Προσφυγιά που ακολούθησε …

Όλα αυτά φανταζουν μακριά .
Άλλες πάλι στιγμές, τόσο κοντά .
Και τώρα ,
η απόλυτη προσμονή …
Για τη μεγάλη επιστροφή στο σπίτι μας .
Ο διευθυντής της Αθλητικής Ηχους, Πανος Μακριδης,
έγραφε  το 1952…
«ΚΑΠΟΤΕ ΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΚΥΛΗΣΟΥΝ
ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ, ΥΨΩΘΕΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟ,
ΥΠΕΡΜΟΝΤΕΡΝΟ ΚΑΙ ΚΟΜΨΟ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΑΔΙΟ,
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ,
ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ,
ΕΧΕΙ ΠΟΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ,
ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΕΝΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»
Προφητικό η όχι ,
έφτασε η στιγμή, βάζοντας ο καθένας το δικό του λιθαράκι ,
να εκπληρώσουμε το χρέος, προς την Ιστορία  μας …
Τους Προγόνους  μας …
Τις Επόμενες Γενιές …